Przy odbiorze wykończonego korytarza na karcie jednego produktu widnieje „B-s1, d0”, a na drzwiach „EI 30”. Klasa reakcji na ogień opisuje udział wyrobu w rozwoju pożaru, ale sama nie powie, czy drzwi utrzymają ogień po drugiej stronie przez wymagany czas. Łatwo pomylić te oznaczenia, zwłaszcza gdy oba dotyczą bezpieczeństwa pożarowego.
Dwa oznaczenia opisują różne zachowanie wyrobu podczas pożaru
- A1–F określają reakcję wyrobu na ogień i jego wkład w rozwój pożaru.
- s1–s3 opisują wydzielanie dymu, a d0–d2 płonące krople i cząstki.
- EI 30 to klasa odporności ogniowej elementu, a nie klasa reakcji na ogień materiału.
- Sprawdź dokument dla konkretnego wyrobu i zastosowania, zamiast wyciągać wnioski z samej nazwy materiału.
Klasa dotyczy wyrobu badanego w określonej postaci
Litera w oznaczeniu nie jest uniwersalną oceną całego pomieszczenia. Według PN-EN 13501-1 wyrób otrzymuje klasę na podstawie wyników badań reakcji na ogień, a oceniana konfiguracja ma odpowiadać jego przewidzianemu zastosowaniu.
Ma to znaczenie przy materiałach warstwowych i wykończonych produktach. Sama stalowa blacha nie opisuje automatycznie reakcji na ogień kompletnych drzwi, które mogą mieć rdzeń, uszczelki, powłokę i przeszklenie. Odczytuj deklarację dla danego modelu i wariantu, nie przypisuj wyniku jednego składnika całemu zestawowi.
Podstawowa skala obejmuje klasy A1, A2, B, C, D, E i F. Im bliżej A1, tym mniejszy udział wyrobu w rozwoju pożaru w warunkach oceny; F oznacza brak zadeklarowanej klasyfikacji powyżej tego poziomu. Sama litera nie zamyka jednak opisu, bo po niej mogą pojawić się dodatkowe oznaczenia.
Oznaczenia s i d mówią o innych zagrożeniach
W zapisie takim jak B-s1, d0 każda część odpowiada na inne pytanie. Litera B określa klasę reakcji na ogień, „s” odnosi się do dymu, a „d” do płonących kropli lub cząstek.
| Oznaczenie | Co opisuje | Jak czytać wynik |
|---|---|---|
| s1, s2, s3 | Wydzielanie dymu | s1 oznacza najmniejsze wydzielanie w tej skali, s3 nie ustanawia limitu dla tej cechy. |
| d0, d1, d2 | Płonące krople lub cząstki | d0 oznacza ich brak w kryterium badania; przy d2 nie obowiązuje limit właściwy dla niższych klas. |
Przy porównaniu dwóch produktów o tej samej literze bazowej sprawdź więc także dalszą część oznaczenia. W korytarzu dym i płonące fragmenty mogą utrudnić ewakuację, dlatego nie traktuję „B” jako pełnej informacji o zachowaniu produktu.
Polskie przepisy inaczej grupują część klas, niż sugerują skróty
Tu łatwo o mylący skrót myślowy: A2 często bywa opisywane jako „niepalne”, więc można założyć, że każda kombinacja z A2 oznacza identyczne zachowanie. Załącznik nr 3 do Warunków Technicznych przyporządkowuje do określenia „niepalne” także klasy A2 z oznaczeniami d1 i d2, a z kolei klasy B ujmuje jako „niezapalne”.
To przyporządkowanie służy stosowaniu określeń używanych w rozporządzeniu. Nie sprawia, że dodatki „s” i „d” przestają informować o dymie i płonących kroplach. Przy wymaganiu projektowym czytaj pełną klasę oraz wymaganie dla konkretnego miejsca; samo potoczne słowo „niepalny” może nie wystarczyć do oceny przydatności wyrobu.
Uważam, że właśnie na tym etapie najłatwiej uniknąć kosztownej pomyłki: zamiast pytać wyłącznie „czy materiał jest niepalny?”, trzeba sprawdzić, jakiego dokładnie oznaczenia wymaga projekt i czego dotyczy dokument producenta.
EI 30 nie zastępuje klasy reakcji na ogień
Oznaczenie EI 30 dotyczy odporności ogniowej elementu: E oznacza szczelność ogniową, I izolacyjność ogniową, a liczba określa czas klasyfikacji w minutach. Reakcja na ogień odpowiada na inne pytanie: jak wyrób zachowuje się pod wpływem ognia i w jakim stopniu może przyczyniać się do jego rozwoju.
Dlatego drzwi stalowe opisane jako EI 30 albo EI 60 nie stają się przez to automatycznie wyrobem o konkretnej klasie A–F. Sprawdź osobno wymaganą odporność całego zespołu drzwi oraz klasę reakcji na ogień, jeśli projekt jej wymaga. Przy drzwiach liczą się też zgodność skrzydła, ościeżnicy, okuć i sposobu montażu z dokumentacją klasyfikacyjną.
| Sytuacja | Co może być przyczyną pomyłki | Co sprawdzić |
|---|---|---|
| Na karcie widnieje EI 60, ale nie ma klasy A–F. | Podano odporność ogniową, a nie reakcję na ogień. | Ustal, czy projekt wymaga również klasy reakcji, i poproś o dokument dotyczący tego parametru. |
| Dokument dotyczy blachy albo rdzenia drzwi. | Wynik składnika może nie opisywać kompletnego wyrobu. | Sprawdź, czy klasyfikacja obejmuje konkretny model i jego przewidziane zastosowanie. |
| W opisie produktu jest tylko „niepalny”. | Potoczne określenie nie pokazuje pełnego oznaczenia s i d. | Poproś o pełną klasę, np. zapis w formacie A2-s1, d0. |
Przed wyborem drzwi dopasuj dokument do wymagania projektu
Gdy projekt wskazuje EI 30, a oferta podaje EI 60, wyższa liczba nie rozstrzyga jeszcze zgodności całej konfiguracji. Sprawdź, czy dokument obejmuje ten typ drzwi, ich wymiary, przeszklenie, ościeżnicę i akcesoria przewidziane w zamówieniu. Klasa przypisana innemu wariantowi nie potwierdza automatycznie wybranego zestawu.
Jeśli jednocześnie pojawia się wymaganie dotyczące reakcji na ogień, szukaj osobnego oznaczenia A–F wraz z dodatkowymi symbolami, o ile są zadeklarowane. W przypadku drzwi technicznych Andreu albo modelu jedno- czy dwuskrzydłowego decyzję oprzyj na dokumentacji konkretnego wariantu, a ewentualne odstępstwa uzgodnij z projektantem lub osobą odpowiedzialną za ochronę przeciwpożarową.
Przy odbiorze liczy się zgodność oznaczenia z całym zestawem
Na końcu wróć do drzwi z początku: zapis EI 30 mówi o ich odporności ogniowej, a klasa reakcji opisuje udział wyrobu w rozwoju pożaru. To dwa różne parametry, więc żaden nie zastępuje drugiego, gdy projekt wymaga obu.
Najpewniejszy odczyt zaczyna się od pełnego oznaczenia i dokumentu dla dokładnie tego wyrobu, który ma trafić do budynku. Wtedy pojedyncze „A2”, „EI 60” czy „stalowe” nie musi już udawać kompletnej odpowiedzi.
